Een “Selfie” uit de jaren tachtig

Zojuist fietste ik, door een straat bij mij in de buurt en zag ik op een gevel …..“Kinderfotografie”. Dit zette mij aan het denken. Niet zo zeer, dat iemand zich bezig houdt met het fotograferen van kinderen, maar meer dat iedereen zich vandaag de dag fotograaf noemt.

Doordat in ieder zichzelf respecterend apparaat tegenwoordig een camera aanwezig is, wordt alles vastgelegd. Dit heeft echter niets met fotograferen te maken. Het is registreren en niet fotograferen. Fotograferen is een vak en daar moet je voor hebben doorgeleerd.

Tijdens mijn opleiding aan de School voor de Grafische Vakken in Utrecht, ben ik in de gelukkige omstandigheid geweest om lessen te mogen volgen van Ata Kando. Ata is in middels 102 jaar oud en werkt nog steeds. Naast de technische kneepjes van het vak, leerde ze ons echter iets veel belangrijkers en wel: Anders leren Kijken. Meer dan 40 jaar geleden is het, maar ik heb er nog iedere dag plezier van.

Later tijdens mijn twintigjarige dienstverband bij Canon Europa, heb ik het grote geluk gehad, om te mogen werken met vele professionele fotografen. En die hebben naast Ata veel bijgedragen om mij anders te doen leren kijken.

Een voorbeeld: In de tachtiger jaren van de vorige eeuw, was er een fotoproject dat heette 24 uur Amsterdam. Drie fotografen, maakten een impressie van Amsterdam door non-stop 24 uur lang de stad te observeren. Eddij Posthuma de Boer was een van hen. In Café Brandon aan de Leliegracht, kwam ik hem tegen. Hij gaf zijn ogen goed de kost. Een paar weken later belde hij mij en zei: “Je portret hangt in de Galerie en er ligt een exemplaar voor je klaar.

Na werktijd spoedde ik me naar de stad en bekeek de tentoonstelling, maar mijn portret heb ik niet kunnen vinden. Enigszins teleurgesteld meldde ik mij bij de receptie. Het enige wat de vriendelijke dame tegen mij zei was, dat ik Anders moest kijken.

Toen had ik mijn (Portret) snel gevonden.IMG_0099 (2)

Kijk dit is nou een “selfie” uit de vorige eeuw. Maar dan wel gemaakt  door een  “fotograaf”

Advertenties

Keukenkwesties

Er is veel aan mij gevraagd, waarom ik geen foodblog schrijf. Het antwoord hierop is simpel. Dagelijks verschijnen er nieuwe kookboeken, zijn er al duizenden foodblogs en honderden kookprogramma’s op tv. We worden via de social media werkelijk dood gegooid met kooktips, recepturen en goed bedoelde gezondheidsnonsense. Ik heb daar dus helemaal niets meer aan toe te voegen.

eten 002

Toch, heb ik een categorie toegevoegd en de naam “Keukenkwesties” gegeven. Op gezette tijden, wanneer mij iets opvalt, dan wel verbaast op culinair gebied, zal ik hierover berichten. Verwacht van mij geen tips voor wat betreft:”de schijf van vijf”, de bamischijf is wat mij betreft een ook een hele fijne schijf.

Wat dan wel? Hier volgen een aantal culinaire onderwerpen, waarover ik me de laatste tijd steeds meer ben gaan verbazen. Ja verbazen, want van mijn therapeut mag ik me niet ergeren, dat is niet goed voor me. Verbazen mag wel.

Dus ben ik echt verbijsterd over teveel: powerfood, cupcakes, granen, bessen, geleitjes en schuimpjes op je bord. Volkomen in de war raak ik van halfvolle melk en yoghurt eigenlijk van alles wat halfvol is, om maar te zwijgen over “light”

Dus helemaal niets over goed en gezond eten? Jawel hoor zie bovenstaande foto!

Eet smakelijk!!!!

 

 

Onder de druk bezweken…..

Ruim vier jaar woon ik nu in West-Brabant, op aanraden van mijn familie en van mijn dochters. Weg uit de grote stad, weg van alle inspiratie en verleiding, die de randstad te bieden heeft.

Aan de rand van het bos in alle rust in een totaal nieuwe omgeving. Ik moet zeggen: Het was even wennen. Tot op de dag van vandaag knijp ik mezelf nog wel eens en vraag ik me hardop af, waar ik in hemelsnaam ben beland.

Als je aan Oosterhout wilt wennen, moet je wel van groen houden en van honden. Alles is hier groen en iedereen hier heeft een hond. En dan niet één hond, maar liefst twee of drie. Dat groen is wel ok, je moet er wel van houden van al die natuur, maar die honden???

En dan de Brabanders, die zijn me toch aardig, vriendelijk, relaxed, gastvrij, bourgondisch en als ze dat allemaal niet zijn, dan versta je ze niet. Daarover valt niets te klagen.

In hoog tempo hebben we hier vrienden gemaakt en één van hen, heeft er erg bij me op aangedrongen om te gaan bloggen en……..

Onder die druk, ben ik nu bezweken……

Geen idee, wie er op mijn wetenswaardigheden zit te wachten, maar daar moest ik me niets van aantrekken zei die “Vriend”

Dus wanneer ik wat te melden heb, dan hoort U van mij.