Categorie: Keukenkwesties

Diner bij de Moskee(1)

Een uit de handlopend idee. Al tijden verbaas ik mij over de angst in onze samenleving. Angst voor het onbekende, angst voor andere culturen en dan met name de islam. Angsten die ons worden aangepraat door onze blonde verlosser uit Venlo en de media.

Nee, ik kom niet onder een steen vandaan en zit ook niet met mijn kop in het zand. Er blijven mafkezen, die zich laten ompraten om zichzelf op te blazen. In essentie droevige figuren. De echte misdadigers zijn diegenen die daar achter zitten.

Het resultaat is wel, dat er een steeds grotere culturele tweedeling aan het ontstaan is. We trekken ons allemaal terug in onze eigen wereldjes en dat is heel erg jammer. Met als gevolg, dat we elkaar steeds griezeliger gaan vinden. Immers onbekend maakt onbemind.

Daardoor is dit langzaam uit de handlopende idee ontstaan. Wat verbindt er meer dan samen eten. Of zoals ze in Oosterhout zeggen: Eerst Eten!!

Het komt op het volgende neer: een wijkdiner en alle inwoners van onze wijk zijn uitgenodigd. Het diner vindt plaats op het terrein van de Almohsinin Moskee hier in Oosterheide. Waarom nu juist daar? Omdat we er van harte welkom zijn. Iedereen kent het gebouw, maar wonderlijk genoeg is er sprake van een soort onzichtbare barrière om er ook eens naar toe te gaan. Nogmaals onbekend maakt onbemind. Toen ik hun het idee, om met de wijk te komen dineren op hun  terrein voorlegde, reageerden ze buitengewoon enthousiast.

Vervolgens heb ik het plan voorgelegd aan het sociale wijkteam, de gemeente, Albert Hein Zuiderhout, Minimarkt Noor, Wijkcentrum De Bunthoef en aan een aantal wijkbewoners van wie het inmiddels bekend is, dat ze graag en belangeloos willen meewerken. Verder wil ik ook graag Stichting Bock benaderen en nog enkele andere partijen. Het plan begint nu handen en voeten te krijgen. Het moet worden ingediend bij de gemeente voor de broodnodige subsidie, want het moet Gratis. Het grootste probleem wordt om de autochtone bevolking naar de Moskee te krijgen, maar als het gratis is, dan heb je bij den Hollander al een hoop gewonnen.

Tot nu toe zijn alle reacties heel positief. En daar wordt een mens gelukkig van. Het probleem is alleen, dat wanneer je een idee goed verkoopt,  je het uiteindelijk ook moet gaan doen. Daarom is de volgende stap het prikken van een datum, want dan kan je ook niet meer terug. Voorlopig mik ik op begin september 2016. De precieze datum moet uiteraard worden vastgesteld in overleg met alle betrokken partijen.

Ondertussen ga ik voorlopig verder met het samenstellen van een productie-team en het zetten van volgende stappen richting een gezellig hapje eten met de wijk.

Wat zou het leuk zijn wanneer het niet bij een idee zou blijven. Dat we de pers uitnodigen en ze kunnen laten zien hoe het ook kan. Dat we hier in Oosterhout goed met elkaar omgaan.

In één van mijn eerder blogjes schreef ik over Oosterheide als de Kop van Zuid van Oosterhout. Gezien de reacties, die ik tot nu toe krijg kan ik rustig zeggen:

Oosterheide Rocks !!!!!

 

 

 

Advertenties

Een “Selfie” uit de jaren tachtig

Zojuist fietste ik, door een straat bij mij in de buurt en zag ik op een gevel …..“Kinderfotografie”. Dit zette mij aan het denken. Niet zo zeer, dat iemand zich bezig houdt met het fotograferen van kinderen, maar meer dat iedereen zich vandaag de dag fotograaf noemt.

Doordat in ieder zichzelf respecterend apparaat tegenwoordig een camera aanwezig is, wordt alles vastgelegd. Dit heeft echter niets met fotograferen te maken. Het is registreren en niet fotograferen. Fotograferen is een vak en daar moet je voor hebben doorgeleerd.

Tijdens mijn opleiding aan de School voor de Grafische Vakken in Utrecht, ben ik in de gelukkige omstandigheid geweest om lessen te mogen volgen van Ata Kando. Ata is in middels 102 jaar oud en werkt nog steeds. Naast de technische kneepjes van het vak, leerde ze ons echter iets veel belangrijkers en wel: Anders leren Kijken. Meer dan 40 jaar geleden is het, maar ik heb er nog iedere dag plezier van.

Later tijdens mijn twintigjarige dienstverband bij Canon Europa, heb ik het grote geluk gehad, om te mogen werken met vele professionele fotografen. En die hebben naast Ata veel bijgedragen om mij anders te doen leren kijken.

Een voorbeeld: In de tachtiger jaren van de vorige eeuw, was er een fotoproject dat heette 24 uur Amsterdam. Drie fotografen, maakten een impressie van Amsterdam door non-stop 24 uur lang de stad te observeren. Eddij Posthuma de Boer was een van hen. In Café Brandon aan de Leliegracht, kwam ik hem tegen. Hij gaf zijn ogen goed de kost. Een paar weken later belde hij mij en zei: “Je portret hangt in de Galerie en er ligt een exemplaar voor je klaar.

Na werktijd spoedde ik me naar de stad en bekeek de tentoonstelling, maar mijn portret heb ik niet kunnen vinden. Enigszins teleurgesteld meldde ik mij bij de receptie. Het enige wat de vriendelijke dame tegen mij zei was, dat ik Anders moest kijken.

Toen had ik mijn (Portret) snel gevonden.IMG_0099 (2)

Kijk dit is nou een “selfie” uit de vorige eeuw. Maar dan wel gemaakt  door een  “fotograaf”

Keukenkwesties

Er is veel aan mij gevraagd, waarom ik geen foodblog schrijf. Het antwoord hierop is simpel. Dagelijks verschijnen er nieuwe kookboeken, zijn er al duizenden foodblogs en honderden kookprogramma’s op tv. We worden via de social media werkelijk dood gegooid met kooktips, recepturen en goed bedoelde gezondheidsnonsense. Ik heb daar dus helemaal niets meer aan toe te voegen.

eten 002

Toch, heb ik een categorie toegevoegd en de naam “Keukenkwesties” gegeven. Op gezette tijden, wanneer mij iets opvalt, dan wel verbaast op culinair gebied, zal ik hierover berichten. Verwacht van mij geen tips voor wat betreft:”de schijf van vijf”, de bamischijf is wat mij betreft een ook een hele fijne schijf.

Wat dan wel? Hier volgen een aantal culinaire onderwerpen, waarover ik me de laatste tijd steeds meer ben gaan verbazen. Ja verbazen, want van mijn therapeut mag ik me niet ergeren, dat is niet goed voor me. Verbazen mag wel.

Dus ben ik echt verbijsterd over teveel: powerfood, cupcakes, granen, bessen, geleitjes en schuimpjes op je bord. Volkomen in de war raak ik van halfvolle melk en yoghurt eigenlijk van alles wat halfvol is, om maar te zwijgen over “light”

Dus helemaal niets over goed en gezond eten? Jawel hoor zie bovenstaande foto!

Eet smakelijk!!!!