Categorie: De Eetkamer

De “Boosburger”

img_0650-2

Gisteren begaf ik mij goed geluimd naar de Action, voor de aanschaf van dinerkaarsen en waxinelichtjes, dit ter opluistering van de kerstgedachte “Vrede op Aarde”.

Nog steeds in uitstekend humeur arriveerde ik bij de kassa, waar een lief, maar bloednerveus meisje van een jaar of vijftien, met een prachtig hoofddoekje, haar uiterste best zat te doen. Het was duidelijk haar eerste, misschien tweede werkdag.

Voor alle duidelijkheid, ik was niet alleen in de Action deze zaterdagmiddag. Het hele dorp was uitgerukt en in kerststemming, opgewekt de boodschappenmanden aan het vullen, met allerhande min of meer smaakvolle kerstversieringen.

Ik heb meerdere afwijkingen en het leuk vinden om in een rij te staan bij een kassa  is daar een goed voorbeeld van. Je leert er je medemens kennen.  Ook deze middag maakte daarop geen uitzondering. Mijn humeur zou snel omslaan.

Toen ik eindelijk aan de beurt was, arriveerde er plotseling aan het eind van de kassa een man, met in ene zijn hand een kassabon van een centimeter of vijftig en in zijn andere hand een doosje met vijf kerstballen.

‘Je hebt me twee euro gerekend voor een doosje met vijf ballen. Normaal horen er zes kerstballen in deze verpakking te zitten en kosten ze twee euro. Omdat er nu vijf in de verpakking zitten zou ik korting krijgen van vijfendertig cent. Dus 1.65 euro. Ik heb de hele kassabon drie keer doorgespit, maar ik zie nergens die korting. Wil je dat nu onmiddellijk voor mij nakijken.

De rij aan de kassa aan de kassa was aangegroeid tot een man of twintig, het meisje achter de kassa was een hyperventilatieaanval nabij. Met trillende handen begon ze de kassabon na te kijken. ‘Ik heb het gevonden Meneer’ zei ze. ‘Ik roep even mijn chef erbij, want ik weet niet hoe ik dit moet afhandelen’,  zei ze met bevende stem. ‘Jullie weten niet veel he? zei deze vrolijkerd. Mijn humeur was inmiddels omgeslagen en ruim drie jaar psychotherapie, waarin ik had geleerd om mij niet te ergeren, dan wel kwaad te maken, waren in een klap voor niets geweest

De man negerend, zei ik tegen het meisje: ‘Lieverd geef die meneer zijn 35 eurocent maar, dan tel je dat wereldbedrag maar bij mijn rekening op, dan klopt jouw kassa vanavond en kunnen we allemaal weer verder met waarvoor we gekomen zijn’. De dame achter mij knikte instemmend en zei: ‘Anders mag je het ook bij mijn boodschappen rekening zetten hoor. Wij doen niet zo moeilijk De inmiddels rood aangelopen man ontplofte zowat. En werd ook steeds agressiever. Mijn adrenalinespiegel was ook aardig aan het oplopen. Het zou toch niet waar zijn, dat ik op deze zaterdagmiddag mijn mouwen zou moeten oprollen. Anderzijds was ik er zo langzamerhand wel helemaal klaar voor. ‘Doe een effe normaal man’ beet ik hem toe. In de hoop dat het jargon, van zeer waarschijnlijk zijn idool, hem misschien tot rust zou manen. Gelukkig arriveerde de chef van de kassière en nam de man snel mee naar de klantenservice, waar deze ‘Boosburger’ zijn opgelopen financiële schade van 35 cent adequaat gerepareerd zag worden.

Mezelf verwijtend, dat ik me om zo’n eikel kwaad had lopen maken, stapte ik op mijn fiets. Tegelijkertijd werd ik heel verdrietig. De blanke boze man mag zich ongestraft misdragen, ten opzichte van een vijftienjarig Marokkaans meisje, die voor een uurloon van misschien drie euro haar uiterste best zit te doen. Haar behandelen of ze hem bestolen had van het wereldbedrag van 35 eurocent, zo van jullie buitenlanders zijn tenslotte allemaal dieven.

Het rechtvaardigen van  het fenomeen ‘Minder, Minder, Minder’ geeft mensen kennelijk een vrijbrief om ongestraft buitengewoon respectloos met onze medelanders om te gaan.

Nou “Not In My Backyard !!!!!!!!, want mijn Oosterheide Rocks!!!!!!!!”

Advertenties