Maand: december 2016

Kerstboodschappen!!!!!!

fokke

Dagelijks doe ik boodschappen en daar heb ik geen hekel aan, maar waar ik me echt op kan verheugen zijn de ‘Kerstboodschappen’. Dan bedoel ik vooral de inkopen voor de kerstmaaltijd. En vooral de boodschappen van mijn medemensen.

Niets is zo leuk om op een bankje te gaan zitten bij uw grootgrutter en wat tijd te spenderen om uw medeburgers te observeren, terwijl zij bezig zijn, om in een steeds groter groeiende staat van paniek hun boodschappenkar te vullen.

Het gaat als volgt: voorop loopt de vrouw, met twee papiertjes in haar handen. 1. het onvermijdelijke boodschappenlijstje en 2. een kopie van het recept uit het laatste kookboek van Ottolenghi. Achter haar loop de man, met de kar en een steeds chagrijniger wordend gezicht. Prachtig vind ik dat en mijn fantasie gaat dan altijd met me op de loop. Voor mij zie ik dan het begin van een aantal hele nare kerstdagen, die heel makkelijk te voorkomen waren geweest. Niet die kerstdagen natuurlijk, maar wel die nare kerstdagen. Deze boodschappen vormen de opmaat voor ellende, want regel 1 luidt, wanneer U gasten te eten krijgt, maak  nooit, maar dan ook nooit een gerecht wat U nog nooit eerder heeft gemaakt. De paniek slaat dan al toe bij het bezoek aan de lokale supermarkt. zo van “Hebben ze alles wel”, de stress wordt groter naarmate de feestdagen naderbij komen. Dan volgt de paniek, met vele onbeantwoorde vragen waarvan belangrijkste is: “Hoe moet ik het eigenlijk precies klaarmaken?” Vervolgens komt het moment van de bereiding zelf. Was het humeur al tot onder het vriespunt gedaald, tijdens de inkoop van al deze tot nu toe min of meer onbekende producten, dan wordt het pas echt koud tijdens het bereiden er van in de keuken zelf. Hoewel de irritaties dan al snel tot het kookpunt kunnen leiden, dat dan weer wel.

Dit alles zie je op de gezichten van de mensen, die de boodschappen aan het doen zijn voor de (feest)dagen. Prachtig vind ik het, waarschijnlijk word ik voor volstrekt debiel aangezien wanneer ik zo lachend,op mijn bankje in de winkel, voor me uit zit te kijken, maar men kan mij werkelijk geen groter genoegen doen.

Mijn diner-tip voor een leuke kerst: Houdt het bij een bal gehakt en een goed humeur, dan hebben U en Uw gasten allebei een leuke avond!! (Boerenkool mag ook).

Houdt het voor alles simpel!!

Fijne Feestdagen nog en vergeet u niet …….. Oosterheide Rocks!!!!!!

Advertenties

Rozemarijn…..

img_0659-3

Dit wordt een heel politiek-correct verhaal.

Dat ik in de wijk Oosterheide woon, is zo langzamerhand een publiek geheim. Er is veel in mijn wijk en er komt steeds meer bij. Zo hebben wij: “Het Bos”, “De Huiskamer”, “De Kunst”(Bock), binnenkort “De Eetkamer”, er liggen plannen voor “De Tuin”, misschien komt er ooit nog eens “Het Strand”. In Utreg zouden ze zeggen: “Het Bruis oan alle kaant” in onze wijk. En nou komt het: We hebben ook nog eens “Rozemarijn”. Wanneer je goed kijkt en je staat er een beetje voor open, vind je op verschillende plekken door onze hele wijk nog zelfs bloeiende rozemarijnstruiken.

Ik ga niet precies vertellen waar ze staan, want dan is de gein er vanaf. Maar bovenstaande struik staat naast de heg van een huis vlakbij “Winkelcentrum Zuiderhout”. Het is niet helemaal duidelijk van wie de struik eigenlijk precies is, want hij staat een beetje op een erfscheiding. Dus ben ik op onderzoek uitgegaan. En nu wordt het politiek-correct!

Omdat ik perse wilde weten wie nu de rechtmatige eigenaar was van, dit heerlijke kruidgewas, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aangebeld bij het eerste het beste huis, dat in mijn ogen in aanmerking kwam om het eigendomsrecht te claimen van deze heerlijk geurende plant.

Tot mijn grote vreugde werd de deur geopend door ….. “Said” een buitengewoon vriendelijke Nederlandse jongeman van Marokkaanse afkomst, inburgeringscursus afgerond, onze taal nog niet helemaal machtig, maar wel op blote voeten in blauwe badslippers. En dan kun je bij mij weinig fout meer doen.

“Mag ik U wat vragen?”, vroeg ik. “Is deze rozemarijnstruik misschien van U en mag ik er wat takjes van meenemen? Wat voor struik????”, vroeg Said me. “Een rozemarijnstruik”legde ik geduldig uit. “Heel lekker in het eten”. Stomverbaasd keek hij me aan. “Kan je dat eten??????”. “Heerlijk in bijvoorbeeld een aardappelschotel uit de oven. Je snijdt de aardappels in blokjes of parten, je legt ze in een ovenschotel, flink wat tenen knoflook ongepeld erbij, een paar blaadjes laurier. Wat zeezout, olijfolie erover en een paar takjes van deze heerlijke rozemarijn. In de oven zetten en klaar.” Hij moest even nadenken of hij mijn hele verhaal goed had begrepen. Waarschijnlijk dacht hij: “Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen? Vraagt er een of andere kale gek om een paar takken van een plant waar ik het bestaan niet eens ken, krijg ik een hele culinaire verhandeling naar mijn hoofd”. Toen begon hij van oor tot oor te stralen. “Natuurlijk, natuurlijk, neem maar, neem maar”, zei hij enthousiast. Voorzichtig, plukte ik twee takjes uit de struik. “Meer?, Meer?, Meer?, vroeg hij. “Nee hoor, zo heb ik meer dan genoeg voor het eten van vanavond, maar wanneer ik nog eens wat nodig wat heb, vindt U het dan erg als ik nog eens een keer een paar takjes meeneem?” vroeg ik. “Natuurlijk niet, neem maar zoveel als U nodig heeft”, zei Said met een glimlach. Nadat ik hem van harte had bedankt, namen we vrolijk afscheid van elkaar. “Wat een schat van een man”.

Wat kan het leven toch leuk zijn, door twee takjes rozemarijn, was mijn hele dag goed. Niet door die twee takjes, maar door mijn ontmoeting met Said. Hardop vroeg ik me bij mijzelf af, waarom ik toch niet veel vaker contact zoek met onze Marokkaanse medemens. Telkens wanneer ik een bezoek breng aan de “Almoshsinin Moskee”, is mijn ervaring hetzelfde. Altijd word je er vriendelijk ontvangen, zijn de mensen er gastvrij, lief en zeer vrijgevig. Geen enkel waardeoordeel of ik wel of niet gelovig ben, maar gewoon aardig.

Anders dan bij de “Boosburger”, de islamhater, voel me ik me bij de gemiddelde moslim een stuk beter op mijn gemak en vooral meer welkom. Het is vooral het gevoel dat ze je geven, dat aardig voor elkaar zijn niets kost, en dat vriendelijkheid zoveel makkelijker is, dan je met een volstrekt misplaatst gevoel van superioriteit jegens “die/een ander” op te stellen.

Zoveel valt er te winnen wanneer we tijd voor elkaar nemen en oprechte interesse in elkaar tonen. Dan valt angst, maar ook wantrouwen ten opzichte van elkaar heel snel weg en wordt samen met elkaar leven niet alleen veel gemakkelijker, maar vooral veel leuker.

De multiculturele samenleving is helemaal niet mislukt, we moeten er gewoon een beetje mee ons best voor doen en dat hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn.

Ik had U alleen een politiek-correct verhaal beloofd en volgens mij is het dat ook behoorlijk geworden. Teruglezend lijkt het wel een beetje  op een postmodern kerstverhaal en dat was niet mijn eerste insteek toen ik er mee begon. Maar………………………………….

Daarom  concluderend: Oosterheide heeft naast dennentakken… Rozemarijn en…………….

Oosterheide Rocks!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

De “Boosburger”

img_0650-2

Gisteren begaf ik mij goed geluimd naar de Action, voor de aanschaf van dinerkaarsen en waxinelichtjes, dit ter opluistering van de kerstgedachte “Vrede op Aarde”.

Nog steeds in uitstekend humeur arriveerde ik bij de kassa, waar een lief, maar bloednerveus meisje van een jaar of vijftien, met een prachtig hoofddoekje, haar uiterste best zat te doen. Het was duidelijk haar eerste, misschien tweede werkdag.

Voor alle duidelijkheid, ik was niet alleen in de Action deze zaterdagmiddag. Het hele dorp was uitgerukt en in kerststemming, opgewekt de boodschappenmanden aan het vullen, met allerhande min of meer smaakvolle kerstversieringen.

Ik heb meerdere afwijkingen en het leuk vinden om in een rij te staan bij een kassa  is daar een goed voorbeeld van. Je leert er je medemens kennen.  Ook deze middag maakte daarop geen uitzondering. Mijn humeur zou snel omslaan.

Toen ik eindelijk aan de beurt was, arriveerde er plotseling aan het eind van de kassa een man, met in ene zijn hand een kassabon van een centimeter of vijftig en in zijn andere hand een doosje met vijf kerstballen.

‘Je hebt me twee euro gerekend voor een doosje met vijf ballen. Normaal horen er zes kerstballen in deze verpakking te zitten en kosten ze twee euro. Omdat er nu vijf in de verpakking zitten zou ik korting krijgen van vijfendertig cent. Dus 1.65 euro. Ik heb de hele kassabon drie keer doorgespit, maar ik zie nergens die korting. Wil je dat nu onmiddellijk voor mij nakijken.

De rij aan de kassa aan de kassa was aangegroeid tot een man of twintig, het meisje achter de kassa was een hyperventilatieaanval nabij. Met trillende handen begon ze de kassabon na te kijken. ‘Ik heb het gevonden Meneer’ zei ze. ‘Ik roep even mijn chef erbij, want ik weet niet hoe ik dit moet afhandelen’,  zei ze met bevende stem. ‘Jullie weten niet veel he? zei deze vrolijkerd. Mijn humeur was inmiddels omgeslagen en ruim drie jaar psychotherapie, waarin ik had geleerd om mij niet te ergeren, dan wel kwaad te maken, waren in een klap voor niets geweest

De man negerend, zei ik tegen het meisje: ‘Lieverd geef die meneer zijn 35 eurocent maar, dan tel je dat wereldbedrag maar bij mijn rekening op, dan klopt jouw kassa vanavond en kunnen we allemaal weer verder met waarvoor we gekomen zijn’. De dame achter mij knikte instemmend en zei: ‘Anders mag je het ook bij mijn boodschappen rekening zetten hoor. Wij doen niet zo moeilijk De inmiddels rood aangelopen man ontplofte zowat. En werd ook steeds agressiever. Mijn adrenalinespiegel was ook aardig aan het oplopen. Het zou toch niet waar zijn, dat ik op deze zaterdagmiddag mijn mouwen zou moeten oprollen. Anderzijds was ik er zo langzamerhand wel helemaal klaar voor. ‘Doe een effe normaal man’ beet ik hem toe. In de hoop dat het jargon, van zeer waarschijnlijk zijn idool, hem misschien tot rust zou manen. Gelukkig arriveerde de chef van de kassière en nam de man snel mee naar de klantenservice, waar deze ‘Boosburger’ zijn opgelopen financiële schade van 35 cent adequaat gerepareerd zag worden.

Mezelf verwijtend, dat ik me om zo’n eikel kwaad had lopen maken, stapte ik op mijn fiets. Tegelijkertijd werd ik heel verdrietig. De blanke boze man mag zich ongestraft misdragen, ten opzichte van een vijftienjarig Marokkaans meisje, die voor een uurloon van misschien drie euro haar uiterste best zit te doen. Haar behandelen of ze hem bestolen had van het wereldbedrag van 35 eurocent, zo van jullie buitenlanders zijn tenslotte allemaal dieven.

Het rechtvaardigen van  het fenomeen ‘Minder, Minder, Minder’ geeft mensen kennelijk een vrijbrief om ongestraft buitengewoon respectloos met onze medelanders om te gaan.

Nou “Not In My Backyard !!!!!!!!, want mijn Oosterheide Rocks!!!!!!!!”

“De Eetkamer” in de Bunthoef….

vaimg_0124

Ja ja, dit is ook Hutspot, maar daar gaat het nu niet over. Dit blog gaat over …….

DE EETKAMER

Het idee is als volgt, vanaf laten we zeggen de tweede week van januari 2017, wordt het in de Bunthoef mogelijk om een eenvoudige maaltijd te komen nuttigen.

Er zijn al een aantal pogingen gedaan in het verleden om op regelmatige basis iets met eten te doen. En ondanks alle inspanningen, kwam het allemaal niet echt lekker van de grond. Ook heb ik meerdere malen en met diverse partijen hier in de gemeente gesproken om te onderzoeken of we Resto Van Harte naar Oosterhout zouden kunnen halen. Enthousiaste reacties daar niet van, maar doorpakken ??????

Waar gaat het om? Mijn uitgangspunt was eigenlijk een cursus “budget koken”, maar daar is eigenlijk weinig vraag naar. Dat wil zeggen, de vraag is er wel maar er is een onzichtbare drempel bij veel mensen. Het hoe en waarom laat zich raden. Wat ik heel graag zou willen leren aan mensen, is, dat het mogelijk is om met hele eenvoudige middelen en ingrediënten een voedzame, gezonde en vooral goedkope maaltijd te maken.

Daarom wil ik nu gewoon  beginnen in “de Eetkamer”, met het serveren van een bord eten, voor de prijs van 3 euro. Je moet je hier bij voorstellen bijvoorbeeld Nasi Goreng, op basis van kippendijen , prei en doperwten, met ei, gebakken uitjes, zoetzure komkommer en eventueel satésaus. Maar ook Een mooie bal gehakt met gebakken aardappeltjes, huisgemaakte appelmoes en een seizoensgroente. Mogelijkheden te over. Uiteraard vergeet ik ook de vegetariërs onder ons niet.

Eerst een gewoon eerlijk bord eten. Wanneer het idee aanslaat, kunnen we het altijd uit gaan breiden naar een volledige maaltijd. Maar ik wil het allemaal een beetje organisch laten ontstaan. Voorlopig begin ik in januari  gewoon. Vanaf de tweede week maak ik gewoon iedere woensdag een maaltijd.

Wat ik hoop, is dat we van “de Eetkamer” een plek kunnen maken, waar iedereen van harte welkom is. Gezellig 1 keer in de week samen eten.

Ik houd U allen op de hoogte. Binnenkort volgt er informatie over de exacte data en wat de pot zoal schaft.

En vergeet U vooral niet:  Oosterheide Rocks!!!!!!!!!!!