Die ene vierkante kilometer……..(2)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dit hoort ook bij mijn vierkante kilometer,

Net als de “tietenjurk” van Lenie, de Almohsinin Moskee, de Mac, de Mafkees, de Minimumlijder, de Politici, de Politieagent, de Oudijzerboer, de Drogist, de Eenbenige Transgender, de Afghaanse Cricketer, de Syrische Vluchteling,  de Kaasboer, de Kaaskop, de Marokkaanse Toko, het Wijkcentrum, de PVV-er, de SP-er, de Huiskamer, de Eetkamer,  de Tuin, de Kunst, de Neger, de Autist, de Scootmobiel, het Zwerfafval, de Hondenpoep, de Honden, het Bos, de Oranje Bankjes, de Supermarkten, de Boekhandel, Peter, Leo, Wilma, Mo, Abdel, Roos, Mart, Sjon, Elles, Ad, Marcel, Daniela, Ron, Petra, Prissy, Elenoor, Rob, Roos, Lia, Lilianne, Sjoerd, Marwan, Said, Arno, Corrie, de Dokter, de Tandarts, de Prikpost, de Fysiotherapeut, de GGZ, de Action, de BCC, het Pompstation, de Fitnessclub, de Bushalte, de Zeikerd, de Zeurpiet, de Sociaaldemocraat, de Groenlinkser, Elvira, Saskia, Uhro, Mandy, de Kerk, Alison, Ashley, Henk, Ingrid, de Bieb, de Fietsenmaker, Inez, Rob, Ibrahim, Fatima, Jos, Mariette, Mark, Marlies, Annemiek, Elma, de Fotograaf, de Kunstschilder, de Beeldhouwer, de Dichter, de Boosburger, de Geinponem, de Krantenjongen, de Prostituee, de Bejaarde, de Basisschool, het Yogacentrum, Astrid, Tineke, Cas, Yvette, Lena, Johan, de Postbode, De Schoonmaker, Herman, de Weekmarkt, de Visboer, de Slijter, de Kapper, de Shoarmazaak, de Knoflooksaus, Jan, Femke, Francine, Keith, Fieke, Dave, de Rozemarijnstruik, de Vijgenboom, de Vlinderstruik, de Eikenboom, de Narcis, de Krokus, Hassan, Latifa, Pjotr, Bianca, Nicole, Lena, Violetta, Aty, Marian, Souad, de Blogger, het Bloggerscollectief, de Wijkagent ……….

Heb er weinig anders aan toe te voegen dan …….. Oosterheide Rocks!!!!!!!!!!!!!

Die ene vierkante kilometer………

Die politieke chaos van dit moment is eigenlijk, wanneer het niet zo in en in triest zou zijn, ontzettend geinig. Opportunisme viert hoogtij en met name de populistische rechtse kerk, kraamt de grootste onzin uit. In Amerika is een volstrekte randdebiel de baas. En hier in West-Europa zijn we hard op weg om ook te gaan kiezen voor islamofobe, racistische idioten die ons zogenaamd gaan redden van alle kwaad. Het treurige is, dat ik er eigenlijk heel erg om moet lachen. En daar schaam ik me tegelijkertijd voor, maar tegen zoveel stompzinnigheid, is ook geen kruid gewassen.

Mijn tijd zal het allemaal wel duren, zorgen maak ik me wel om mijn kinderen en kleinkinderen, die worden rechtstreeks getroffen door deze ontwikkelingen. Toch hoop ik en ben ik er eigenlijk van overtuigd, dat de wal het schip wel zal keren.

En die wal, die de intolerante golf, moet gaan tegenhouden, heet: Die ene vierkante kilometer. Mijn dagelijkse omgeving bestaat uit één vierkante kilometer en dat is groot genoeg. Wanneer iedereen zijn eigen vierkante kilometer nou eens claimend en zorgt, dat het daar leuk en gezellig is, dan wordt al die rare angsthazerij in de kiem gesmoord.

Wij hier in Oosterheide, doen ons best, we zijn er nog lang niet, maar  we hebben hier: ‘De Huiskamer’, ‘De Eetkamer’, ‘De Kunst’, ‘Het Bos’, we krijgen ‘De Tuin’, we willen nog….. ‘De Gelagkamer’ en ‘Het Strand’. Waar het echter om gaat zijn de mensen en de mensen gaan hier in overgrote meerderheid, goed en leuk met elkaar om. Ook hier lopen er natuurlijk debielen rond, maar dat zijn er in verhouding heel weinig en die moeten we gewoon aanspreken op hun gedrag. En wie niet horen wil……., u weet ik ben geen pacifist😉.

Ik zit nu in ‘De Huiskamer’  en daar staat bovenstaande pop in de etalage. ik zeg ‘Bier en Tieten’ en ……………..Oosterheide Rocks!!!!!!!!!!! 

“Linkse Elite” of “Rechtse Rakkers”….. of …… Het eind van het Fatsoen ………

img_0751

Dit was de kop van het hoofdredactionele artikel in de Vonk-bijlage van de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Ik dacht bij mijzelf, hier ga ik eens goed voor zitten. Blijkt het hele artikel te gaan over een zelfingenomen rechtse relnicht. Een betweterige natte kledder, die ook nog eens serieus wordt genomen. De zogenaamde “Linkse Elite” siddert.

Er was echter een regel, die mijn aandacht trok en wel deze: “Milo, zelf een journalist, heeft een postmoderne omgang met de waarheid.” En toen schrok ik wakker, want het vat heel mooi samen wat de moraal is van  Milo en van de populistische “Rechtse Rakkers”.

Een postmoderne omgang met de waarheid is veruit het meest verontrustend.  De bekende discriminerende, rechtse prietpraat waar het hele artikel verder vol mee staat is eigenlijk niet zo eng. Veel enger is het, dat de waarheid volledig irrelevant aan het worden is. Fact-Checking is het instrument waarmee de “Linkse Elite”, zich probeert te verdedigen. De “Rechtse Rakkers”, liggen daar totaal niet wakker van. De waarheid is perceptie geworden en perceptie de waarheid. Ga er maar aan staan.

In vele gesprekken, die ik de afgelopen tijd heb gevoerd, met mijn al of niet politieke vrienden, was de rode draad toch veelal : “Hoe vinden we een antwoord op de opkomst van populistisch rechts. Het probleem heb ik nu in ieder geval weten te isoleren. Het probleem van de “Linkse Elite”is ……………………….FATSOEN!!!!!!!!!!!!

Met eerlijkheid, of nog erger de nuance, win je de oorlog niet. Met redelijkheid en een luisterend oor, of met de opstelling van: we komen er samen wel uit sta je tegenwoordig meteen met vijf nul achter. Het is in en in triest, maar het is niet anders.

De “Rechtse Rakker”, liegt een probleem bij elkaar, jaagt daarmee vervolgens het volk (overigens een term die ze zelf graag gebruiken en waaraan ik een enorme hekel heb) de stuipen op het lijf en geeft vervolgens een of andere minderheidsgroepering de schuld. Dat kan een Marokkaan  zijn, maar ook gewoon een neger of een homo, want die vallen allemaal niet onder de noemer van het verheven blanke Arische ras. Het ras van eigen volk eerst.

U ziet, ik laat langzaam maar zeker het FATSOEN achter me. Ik denk , dat spijkerharde actie is geboden.

Als argumenten niet meer werken en worden afgedaan als elitair geleuter. En wanneer doorgaans goed geïnformeerde journalisten monddood worden gemaakt. En de populistische leiders niet debatteren,  maar zich verstoppen achter Twitter, want dat is wel zo veilig. Dan roep je maar wat en als je tekstschrijvers  de Jozef Goebbels-Academie hebben afgerond, dan kan je hele grote groepen eenvoudig naar je hand zetten.

Dus dan……… Moet de beuk er in, dan wordt het tijd, dat links weer echt links wordt, dat we ouderwets de barricaden opgaan. Ons niet meer laten wegzetten als de veroorzakers van al het kwaad. We moeten ons kapot schamen, dat we geen antwoord hebben op onwaarheden en one-liners van mensen, die alleen maar uit zijn op macht en eigen veelal materieel gewin.

We leven hier in een prachtig land en we laten het naar de kloten helpen, door populistische rechtse mafkezen, die echt volkomen schijt hebben aan de burger voor wie ze zeggen op te komen. Ze hebben maling aan het milieu. Ze ontkennen het fenomeen van de opwarming van de aarde en van duurzaamheid hebben ze al helemaal nooit gehoord. Ze geven onder andere de schuld aan mensen, die gevlucht voor honger en oorlog, hier een veilig heenkomen hebben gezocht.

Het wordt de hoogste tijd, voor een snoeihard tegengeluid. Weg met het fatsoen, weg met de redelijkheid, weg met het eerlijke verhaal. Maar we moeten de “Rechtse Rakker”wegzetten als een: Onbetrouwbare, Egocentrische, Discriminerende, Racistische Naarling, die er alleen maar op uit is om onze zorgvuldig opgebouwde samenleving te dereguleren. Ten einde er zelf beter van te worden En daarmee bedoel ik echt zelf beter, niet het volk waarvoor men zegt te strijden. De “Rechtse Rakker” wil polarisatie, wat mij betreft kunnen ze het krijgen.

Mijn grootste zorg betreft niet mijzelf, mijn tijd zal het allemaal wel duren. Maar ik heb kinderen en kleinkinderen en die “Rechtse Rakkers” moeten van hun afblijven. Het hoe en waarom ze een bedreiging vormen voor mijn kinderen en kleinkinderen, dat hoef ik niet uit te leggen. Mijn kinderen  zijn mondig genoeg, maar het zou helemaal niet nodig mogen zijn en dat neem ik die rechtse populistische beweging hoogst kwalijk.

Voor ik het vergeet Oosterheide Rocks!!!! En dat zou de “Linkse Elite” ook moeten doen!!!!!!!!!

 

De Systeem Maatschappij en …… Waar zijn we nou zo bang voor?????

6-split-loyalties-a

“Houdt nou toch toch eens op, om je overal aan te ergeren”, zei mijn psychotherapeut vaak tegen me. “Verbaas je nou over zaken waar je je aan stoort. Dat is veel minder negatief en veel minder vermoeiend”. En….. Hij had natuurlijk voor de zoveelste keer gelijk. Maar toch, nu mijn therapie zo’n jaartje achter me ligt, moet ik toch zeggen dat wanneer je je selectief, dat dan weer wel, je weer eens enorm ergert, het toch heel prettig en inspirerend kan zijn en…… deze ergernis wil ik graag met U delen.

chaos

Eigenlijk moet ik meteen beginnen met mijzelf te corrigeren, het is toch geen ergernis, het is wel verbazing. Oprecht verbaasd, ben ik, over gekapitaliseerde domheid. Wat bedoel ik hiermee? Laat ik het zo proberen uit te leggen, domheid is een instituut geworden, een levenswijze. Niet nadenken, maar procedures volgen. Lijstjes afvinken in plaats je afvragen of het lijstje juist is. Spreadsheets zijn de ruggengraat geworden van ons bestaan. Als de cijfertjes kloppen, dan is het goed. Maar is dat nu ook werkelijk zo?

Een voorbeeld. In mijn stad wordt er met man macht nagedacht over hoe er nieuw leven geblazen kan worden in een leeglopende binnenstad. Er zijn werkgroepen, er is een stadsmanager, er is een wethouder, die met zijn ambtenaren meedenkt. Kortom er is een algemeen gevoel van dat er wat moet gebeuren. Er worden plannen gesmeed en dan rolt er onder andere uit, dat het een goed idee zou zijn om gedurende de kerstvakantie een ijsbaan te plaatsen op de markt. Op zich een prima idee, maar dan plaatsen ze die ijsbaan in een soort van partytent, want het zou wel eens kunnen gaan regenen. Er komt middels koppelverkoop een leuke skihut bij en de jolijt kan beginnen. Vervolgens gaan we turven, bezoekersaantallen, omzet, kosten en wat er zoal verder administratief bij komt kijken en…………. aan het eind van de rit is het een succes. Want we zijn uit de kosten, dus er heeft niemand een fout gemaakt.

En daar gaat het dus mis, want los van het feit, dat het een leuk idee is, is het een gemiste kans. En wel hierom. Een ijsbaan in de stad moet in de open lucht, kerstbomen er omheen en koek en zopie tenten van de lokale horeca er dicht tegen aan. Dan trek je niet alleen de burgers uit je eigen stad, maar laat je ook aan je omgeving zien hoe gezellig het in je stad kan zijn.

ijbaaan

Maar ja de cijfers kloppen, alles is afgevinkt, nog even een laatste evaluatie, want dat hoort er ook bij. Dat noem ik dus gekapitaliseerde domheid. Wanneer neemt er iemand nou eens een risico, kijkt er iemand nou eens verder dan zijn beeldscherm en zijn mailbox. Wanneer je om je heen, kijkt dan zie je dat er steden zijn waar het wel klopt.

Vandaag de dag worden we geregeerd door angst, angst voor het maken fouten, angst voor onze baas, angst voor onze status, angst dat ons ego beschadigd wordt en ook dat is weer die gekapitaliseerde domheid. Waar zijn we nou zo bang voor? Fouten maken is leuk, dan heb  je namelijk echt weer eens je hersens nodig om te kijken hoef je het weer kan oplossen. Als je bereid bent om eens buiten de lijntjes te kleuren, dan neem je een risico, maar krijgen ideeën, die in beginsel goed zijn een scherp randje en worden daardoor betere ideeën. Lokale overheden zouden daar de kaders voor moeten scheppen, maar dan vraag je nogal wat. dan vraag je om een een cultuuromslag, dan moet de systeemwereld op zijn kop. Dan klopt het allemaal niet meer en kunnen we elkaar niet meer afrekenen op fouten. Maar vraagt het om lateraal denkvermogen, vraagt het om durf, om lef. En….. dat is voorlopig een utopie. En ik raak meer en meer moegestreden. Mijn naam is dan ook geen Don Quichot, daarom wil ik steeds minder te maken hebben, met niet alleen overheden of bedrijven, maar ook met mensen, die alleen maar in procedures of zoals een goede vriend van mij zei, in spreadsheets denken.

Daarom overweeg ik ook me  langzaam maar zeker terug te trekken uit elke vorm van politiek of zakelijk gedoe en lekker wekelijks een potje te koken. Voor een ieder die daar behoefte aan heeft en zodra de systeemwereld zich daar ook weer mee gaat bemoeien, om wat voor reden dan ook, dan verzin ik gewoon weer wat anders. want vergeet u niet……..

Oosterheide Rocks!!!!!!!!!

 

 

Kerstboodschappen!!!!!!

fokke

Dagelijks doe ik boodschappen en daar heb ik geen hekel aan, maar waar ik me echt op kan verheugen zijn de ‘Kerstboodschappen’. Dan bedoel ik vooral de inkopen voor de kerstmaaltijd. En vooral de boodschappen van mijn medemensen.

Niets is zo leuk om op een bankje te gaan zitten bij uw grootgrutter en wat tijd te spenderen om uw medeburgers te observeren, terwijl zij bezig zijn, om in een steeds groter groeiende staat van paniek hun boodschappenkar te vullen.

Het gaat als volgt: voorop loopt de vrouw, met twee papiertjes in haar handen. 1. het onvermijdelijke boodschappenlijstje en 2. een kopie van het recept uit het laatste kookboek van Ottolenghi. Achter haar loop de man, met de kar en een steeds chagrijniger wordend gezicht. Prachtig vind ik dat en mijn fantasie gaat dan altijd met me op de loop. Voor mij zie ik dan het begin van een aantal hele nare kerstdagen, die heel makkelijk te voorkomen waren geweest. Niet die kerstdagen natuurlijk, maar wel die nare kerstdagen. Deze boodschappen vormen de opmaat voor ellende, want regel 1 luidt, wanneer U gasten te eten krijgt, maak  nooit, maar dan ook nooit een gerecht wat U nog nooit eerder heeft gemaakt. De paniek slaat dan al toe bij het bezoek aan de lokale supermarkt. zo van “Hebben ze alles wel”, de stress wordt groter naarmate de feestdagen naderbij komen. Dan volgt de paniek, met vele onbeantwoorde vragen waarvan belangrijkste is: “Hoe moet ik het eigenlijk precies klaarmaken?” Vervolgens komt het moment van de bereiding zelf. Was het humeur al tot onder het vriespunt gedaald, tijdens de inkoop van al deze tot nu toe min of meer onbekende producten, dan wordt het pas echt koud tijdens het bereiden er van in de keuken zelf. Hoewel de irritaties dan al snel tot het kookpunt kunnen leiden, dat dan weer wel.

Dit alles zie je op de gezichten van de mensen, die de boodschappen aan het doen zijn voor de (feest)dagen. Prachtig vind ik het, waarschijnlijk word ik voor volstrekt debiel aangezien wanneer ik zo lachend,op mijn bankje in de winkel, voor me uit zit te kijken, maar men kan mij werkelijk geen groter genoegen doen.

Mijn diner-tip voor een leuke kerst: Houdt het bij een bal gehakt en een goed humeur, dan hebben U en Uw gasten allebei een leuke avond!! (Boerenkool mag ook).

Houdt het voor alles simpel!!

Fijne Feestdagen nog en vergeet u niet …….. Oosterheide Rocks!!!!!!

Rozemarijn…..

img_0659-3

Dit wordt een heel politiek-correct verhaal.

Dat ik in de wijk Oosterheide woon, is zo langzamerhand een publiek geheim. Er is veel in mijn wijk en er komt steeds meer bij. Zo hebben wij: “Het Bos”, “De Huiskamer”, “De Kunst”(Bock), binnenkort “De Eetkamer”, er liggen plannen voor “De Tuin”, misschien komt er ooit nog eens “Het Strand”. In Utreg zouden ze zeggen: “Het Bruis oan alle kaant” in onze wijk. En nou komt het: We hebben ook nog eens “Rozemarijn”. Wanneer je goed kijkt en je staat er een beetje voor open, vind je op verschillende plekken door onze hele wijk nog zelfs bloeiende rozemarijnstruiken.

Ik ga niet precies vertellen waar ze staan, want dan is de gein er vanaf. Maar bovenstaande struik staat naast de heg van een huis vlakbij “Winkelcentrum Zuiderhout”. Het is niet helemaal duidelijk van wie de struik eigenlijk precies is, want hij staat een beetje op een erfscheiding. Dus ben ik op onderzoek uitgegaan. En nu wordt het politiek-correct!

Omdat ik perse wilde weten wie nu de rechtmatige eigenaar was van, dit heerlijke kruidgewas, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aangebeld bij het eerste het beste huis, dat in mijn ogen in aanmerking kwam om het eigendomsrecht te claimen van deze heerlijk geurende plant.

Tot mijn grote vreugde werd de deur geopend door ….. “Said” een buitengewoon vriendelijke Nederlandse jongeman van Marokkaanse afkomst, inburgeringscursus afgerond, onze taal nog niet helemaal machtig, maar wel op blote voeten in blauwe badslippers. En dan kun je bij mij weinig fout meer doen.

“Mag ik U wat vragen?”, vroeg ik. “Is deze rozemarijnstruik misschien van U en mag ik er wat takjes van meenemen? Wat voor struik????”, vroeg Said me. “Een rozemarijnstruik”legde ik geduldig uit. “Heel lekker in het eten”. Stomverbaasd keek hij me aan. “Kan je dat eten??????”. “Heerlijk in bijvoorbeeld een aardappelschotel uit de oven. Je snijdt de aardappels in blokjes of parten, je legt ze in een ovenschotel, flink wat tenen knoflook ongepeld erbij, een paar blaadjes laurier. Wat zeezout, olijfolie erover en een paar takjes van deze heerlijke rozemarijn. In de oven zetten en klaar.” Hij moest even nadenken of hij mijn hele verhaal goed had begrepen. Waarschijnlijk dacht hij: “Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen? Vraagt er een of andere kale gek om een paar takken van een plant waar ik het bestaan niet eens ken, krijg ik een hele culinaire verhandeling naar mijn hoofd”. Toen begon hij van oor tot oor te stralen. “Natuurlijk, natuurlijk, neem maar, neem maar”, zei hij enthousiast. Voorzichtig, plukte ik twee takjes uit de struik. “Meer?, Meer?, Meer?, vroeg hij. “Nee hoor, zo heb ik meer dan genoeg voor het eten van vanavond, maar wanneer ik nog eens wat nodig wat heb, vindt U het dan erg als ik nog eens een keer een paar takjes meeneem?” vroeg ik. “Natuurlijk niet, neem maar zoveel als U nodig heeft”, zei Said met een glimlach. Nadat ik hem van harte had bedankt, namen we vrolijk afscheid van elkaar. “Wat een schat van een man”.

Wat kan het leven toch leuk zijn, door twee takjes rozemarijn, was mijn hele dag goed. Niet door die twee takjes, maar door mijn ontmoeting met Said. Hardop vroeg ik me bij mijzelf af, waarom ik toch niet veel vaker contact zoek met onze Marokkaanse medemens. Telkens wanneer ik een bezoek breng aan de “Almoshsinin Moskee”, is mijn ervaring hetzelfde. Altijd word je er vriendelijk ontvangen, zijn de mensen er gastvrij, lief en zeer vrijgevig. Geen enkel waardeoordeel of ik wel of niet gelovig ben, maar gewoon aardig.

Anders dan bij de “Boosburger”, de islamhater, voel me ik me bij de gemiddelde moslim een stuk beter op mijn gemak en vooral meer welkom. Het is vooral het gevoel dat ze je geven, dat aardig voor elkaar zijn niets kost, en dat vriendelijkheid zoveel makkelijker is, dan je met een volstrekt misplaatst gevoel van superioriteit jegens “die/een ander” op te stellen.

Zoveel valt er te winnen wanneer we tijd voor elkaar nemen en oprechte interesse in elkaar tonen. Dan valt angst, maar ook wantrouwen ten opzichte van elkaar heel snel weg en wordt samen met elkaar leven niet alleen veel gemakkelijker, maar vooral veel leuker.

De multiculturele samenleving is helemaal niet mislukt, we moeten er gewoon een beetje mee ons best voor doen en dat hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn.

Ik had U alleen een politiek-correct verhaal beloofd en volgens mij is het dat ook behoorlijk geworden. Teruglezend lijkt het wel een beetje  op een postmodern kerstverhaal en dat was niet mijn eerste insteek toen ik er mee begon. Maar………………………………….

Daarom  concluderend: Oosterheide heeft naast dennentakken… Rozemarijn en…………….

Oosterheide Rocks!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

De “Boosburger”

img_0650-2

Gisteren begaf ik mij goed geluimd naar de Action, voor de aanschaf van dinerkaarsen en waxinelichtjes, dit ter opluistering van de kerstgedachte “Vrede op Aarde”.

Nog steeds in uitstekend humeur arriveerde ik bij de kassa, waar een lief, maar bloednerveus meisje van een jaar of vijftien, met een prachtig hoofddoekje, haar uiterste best zat te doen. Het was duidelijk haar eerste, misschien tweede werkdag.

Voor alle duidelijkheid, ik was niet alleen in de Action deze zaterdagmiddag. Het hele dorp was uitgerukt en in kerststemming, opgewekt de boodschappenmanden aan het vullen, met allerhande min of meer smaakvolle kerstversieringen.

Ik heb meerdere afwijkingen en het leuk vinden om in een rij te staan bij een kassa  is daar een goed voorbeeld van. Je leert er je medemens kennen.  Ook deze middag maakte daarop geen uitzondering. Mijn humeur zou snel omslaan.

Toen ik eindelijk aan de beurt was, arriveerde er plotseling aan het eind van de kassa een man, met in ene zijn hand een kassabon van een centimeter of vijftig en in zijn andere hand een doosje met vijf kerstballen.

‘Je hebt me twee euro gerekend voor een doosje met vijf ballen. Normaal horen er zes kerstballen in deze verpakking te zitten en kosten ze twee euro. Omdat er nu vijf in de verpakking zitten zou ik korting krijgen van vijfendertig cent. Dus 1.65 euro. Ik heb de hele kassabon drie keer doorgespit, maar ik zie nergens die korting. Wil je dat nu onmiddellijk voor mij nakijken.

De rij aan de kassa aan de kassa was aangegroeid tot een man of twintig, het meisje achter de kassa was een hyperventilatieaanval nabij. Met trillende handen begon ze de kassabon na te kijken. ‘Ik heb het gevonden Meneer’ zei ze. ‘Ik roep even mijn chef erbij, want ik weet niet hoe ik dit moet afhandelen’,  zei ze met bevende stem. ‘Jullie weten niet veel he? zei deze vrolijkerd. Mijn humeur was inmiddels omgeslagen en ruim drie jaar psychotherapie, waarin ik had geleerd om mij niet te ergeren, dan wel kwaad te maken, waren in een klap voor niets geweest

De man negerend, zei ik tegen het meisje: ‘Lieverd geef die meneer zijn 35 eurocent maar, dan tel je dat wereldbedrag maar bij mijn rekening op, dan klopt jouw kassa vanavond en kunnen we allemaal weer verder met waarvoor we gekomen zijn’. De dame achter mij knikte instemmend en zei: ‘Anders mag je het ook bij mijn boodschappen rekening zetten hoor. Wij doen niet zo moeilijk De inmiddels rood aangelopen man ontplofte zowat. En werd ook steeds agressiever. Mijn adrenalinespiegel was ook aardig aan het oplopen. Het zou toch niet waar zijn, dat ik op deze zaterdagmiddag mijn mouwen zou moeten oprollen. Anderzijds was ik er zo langzamerhand wel helemaal klaar voor. ‘Doe een effe normaal man’ beet ik hem toe. In de hoop dat het jargon, van zeer waarschijnlijk zijn idool, hem misschien tot rust zou manen. Gelukkig arriveerde de chef van de kassière en nam de man snel mee naar de klantenservice, waar deze ‘Boosburger’ zijn opgelopen financiële schade van 35 cent adequaat gerepareerd zag worden.

Mezelf verwijtend, dat ik me om zo’n eikel kwaad had lopen maken, stapte ik op mijn fiets. Tegelijkertijd werd ik heel verdrietig. De blanke boze man mag zich ongestraft misdragen, ten opzichte van een vijftienjarig Marokkaans meisje, die voor een uurloon van misschien drie euro haar uiterste best zit te doen. Haar behandelen of ze hem bestolen had van het wereldbedrag van 35 eurocent, zo van jullie buitenlanders zijn tenslotte allemaal dieven.

Het rechtvaardigen van  het fenomeen ‘Minder, Minder, Minder’ geeft mensen kennelijk een vrijbrief om ongestraft buitengewoon respectloos met onze medelanders om te gaan.

Nou “Not In My Backyard !!!!!!!!, want mijn Oosterheide Rocks!!!!!!!!”